ลาก่อน…

ไปจันทบุรีครั้งนี้ก็น่าจะเป็นครั้งสุดท้าย…
คงจะไม่ได้มาีอีกแล้ว…
…แต่ว่าเรายังไม่ได้เข้าไปน้ำตกและขึ้นเขาคิชกูฏเลย???
…คงไม่ใช่ถิ่นเรากระมัง…ไม่เป็นไร เมื่อเหตุปัจจัยพร้อมก็คงได้ไปเอง
…และก็เช่นเคย กว่าจะเสร็จก็เกือบห้าโมงเย็น
…ก็เลยคิดว่า คราวนี้จะไม่นอนที่หาดแม่รำพึงเหมือนครั้งก่อน ๆ
ขับรถมาเรื่อย ๆ …พอถึงทางแยกเข้าหาดแม่พิมพ์ ก็เลยเลี้ยวเข้าไป
คิดว่าน่าจะมีที่พักที่น่าสนใจ…แต่ปรากฏว่าเงียบสนิท…ช่างต่างจากวันหยุดหรือเสาร์ อาทิตย์ โดยสิ้นเชิง
จึงขับรถเลยมาเรื่อย ๆ จนถึงบ้านเพ ก็ยังไม่มีที่พักที่น่าสนใจ
จึงตั้งใจว่า ไปนอนในเมืองระยองเลยดีกว่า…
แต่พอขับมาถึงทางแยกเข้าหาดแม่รำพึง ก็กลับเลี้ยวเข้าไปเฉยเลย
สุดท้ายก็พักที่เดิม…กินข้าวที่เดิมอีกจนได้…
ตื่นเช้ามาก็รีบออกแต่เช้า เพราะว่าต้องการกลับเข้า กรุงเทพ เร็ว ๆ

จึงเลยมากินข้าวเช้าที่ศรีราชา
ก่อนเข้าไปทำงานที่บางพระ…
ปรากฏว่าพบป้ายอันหนึ่ง…เคยเห็นนานแล้ว…
ตอนนั้นก็คิดตามคำคมที่เขียนในป้าย…
แต่ว่าวันนี้…ความคิดกลับเปลี่ยนไป…
หันกลับมาดูจิตในขณะที่ตามองเห็นอาหาร…
จมูกได้กลิ่น…ลิ้นได้รับรส…
เห็นสังขารที่ปรุงแต่ง…
และเห็นไดชัดถึงความแตกต่างของรสอาหาร และก็เริ่มสังเกตุตัวเองว่า…
เดี๋ยวนี้ทานอาหารรสจัดไม่ได้แล้ว
โดยเฉพาะรสเผ็ด…ที่เมื่อก่อนชอบมาก แต่ตอนนี้กลับทานไม่ได้???…

กินข้าวเสร็จก็รีบเข้าไปบางพระ…
ซึ่งก็น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเช่นกัน…

มาคราวนี้เค้าขอเบอร์โทร…

ก็เลยให้ไป เพราะคิดว่า คงจะไม่ได้มาอีกแล้ว…
ก็เสียดายความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กัน…
อย่างนี้นี่เอง ที่พระอาจารย์เอื้อนสอนว่า "คนเราเจอกันก็เพื่อจาก…
ไม่จากเป็นก็จากตาย …
แล้วทำไมเราจึง…???"

ตอนนั้นก็ยังตอบท่านได้ไม่ชัดเจนนัก…
แต่วันนี้คำตอบในใจนั้นชัดเจนแล้ว…
และพร้อมที่จะจากได้ทุกเมื่อ…