เกิด-ดับ

เมื่อวานนี้มีโอกาสไปฟังธรรมจากพระอาจารย์อำนาจ ที่ห้องสมุดธรรมะอีกครั้งหนึ่ง
เราไปถึงก่อนเวลาพอสมควรเพราะตั้งใจว่าจะไปดูหนังสือและซีดีเอาไว้อ่านและฟังเวลาว่าง ๆ
ก็ได้หนังสือของหลวงพ่อมาสี่เล่มและซีดีเรียนพระไตรปิฎกด้วยตนเองอีกหนึ่งแผ่น
 
วันนี้เค้าย้ายลงมาที่ห้องข้างล่างซึ่งใหญ่กว่าห้องพระข้างบน
และก็ติดตั้งวิดีโอโปรเจคเตอร์จอยักษ์ และเครื่องเสียงใหม่
แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ วันนี้มีผู้ชายมาเยอะ
ปกติแล้วอัตราส่วนของผู้ชายไปปฏิบัติธรรมนี้น้อยมากเมื่อเทียบกับผู้หญิง
โดยผู้ชายเราไปไม่เคยถึงสิบเปอร์เซนต์ด้วยซ้ำไป
แต่วันนี้อาจจะถึงสามสิบเปอร์เซนต์ เห็นจะได้ คะเนเอาจากที่มองผ่าน ๆ
ที่สำคัญ อายุยังน้อย และเป็นระดับปัญญูชนเสียด้วย
 
เริ่มต้นการปรารภธรรมะด้วยการร้องเพลงโดยคุณจีวัน
โดยเพลงแรกคือ เพลงอยู่กับคุณอา...เอ อาใหนหว่า???
แต่พอได้ฟังเนื้อเพลงก็ร้องอ๋อ…ก็อานาปาณสติไง
ส่วนเพลงที่สองจำชื่อมะได้แล้ว
รู้แต่เพียงว่า…เมื่อเราได้ฟังเพลงนี้แล้ว
ก็รู้สึกว่า ใจเรานี้เป็นอิสระ กว้างใหญ่อย่างบอกไม่ถูก…
ห้องทั้งห้องนี้ว่างเปล่าเหมือนไม่มีใครอยู่เลย
มีแต่ความว่างเปล่า และใจเราที่เป็นสุขแค่นั้นเอง
 
เมื่อเพลงจบลง…หลวงพ่อก็เมตตาเล่าความเป็นไปเป็นมาของเพลงนี้ให้ฟัง
เมื่อหลวงพ่อปรารภธรรมะได้ไม่นานนัก ฝนก็ตกลงมา
คนที่อยู่ในห้องก็พยายามนั่งเบียด ๆ กันอีกนิดเพื่อเปิดโอกาสให้คนข้างนอกได้เข้ามานั่งด้วย
เราเลยถอยไปนั่งข้างหลัง…ได้ที่เลย ก็ได้ที่พิงไง…สบายไปอีกอย่างหนึ่ง
 
และก็เช่นเคย…หลวงพ่อใช้วิธีสื่อธรรมะสู่ผู้ฟังด้วยการเขียนรูป
วันนี้พอหลวงพ่อเริ่มต้นก็ขีดเส้นสั้น ๆ ขึ้นมาสามเส้น
และบอกว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรมากกว่าการเกิด-ดับ
แต่เพราะว่า การเกิดดับนั้นสืบเนื่องต่อกันไป
จึงทำให้มีเราเกิดขึ้นมาอยู่ในนั้น
 
เราเห็นการเกิดดับไปพร้อม ๆ กับเวลาที่หลวงพ่อขีดแต่ละครั้ง
และก็ร้อง อ้อ! ขึ้นในใจ…อ๋อ มันเป็นอย่างนี้เอง
แล้วก็คิดถึงหลวงตาประสิทธิ์ วัดถ้ำยายปริก
ที่เคยเมตตาสอนให้เราดูการเกิดดับของสิ่งต่าง
และท่านเมตตาด้วยการบอกให้เราดูการเกิดดับจากการเขียนหนังสือของเราเอง
 
เรากลับมาดูอยู่ไม่นานก็กลับไปส่งการบ้านให้หลวงตาฟังว่า
"เวลาเราดูการเกิดดับจากการเขียนหนังสือแล้วมันเขียนไม่ออก
มือมันพาลแข็งทื่อจนเขียนไม่ได้เลย"
 
มาตอนนี้เราเข้า(ไปใน)ใจแล้ว…ตอนนั้นเราไม่ได้ดู แต่เราจ้อง(เพ่ง) มันอยู่ต่างหาก!
พอมาวันนี้ นั่งดู เหมือนคนนั่งอยู่ริมตลิ่งแล้วดูขยะที่ลอยผ่านมา
อันแล้ว อันเล่า…การเขียนหนังสือก็ทำให้เราเห็นการเกิดดับได้ไม่ยากแล้ว
 
หลวงพ่อค่อย ๆ เขียนไปเรื่อย ๆ เราก็เฝ้าดูไปเรื่อย ๆ
ตราบใดที่เราดูที่มือหลวงพ่อที่เขียนไปแต่ละเส้นนั้น…
เราจะเห็นแค่อาการเกิดดับ เกิดดับ อยู่อย่างนั้น
แต่พอเราถอยห่างออกมาจากมือหลวงพ่อ…เราเริ่มเห็นรูปทั้งหมด
และเราก็เพิ่งจะเข้าใจตรงนี้เอง…
รูปนี้เกิดขึ้นมาจากการเกิดดับเล็ก ๆ ที่หลวงพ่อขีดเขียนขึ้นมานั้นเอง
 
ไม่รู้เป็นยังไง เราไปฟังธรรมแต่ละครั้งจะจำไรไม่ค่อยได้เลย
ยอมรับเลยว่า จำแม่นยังกะไปอัดเทปมาเลยแน่ะ 555
แต่เราจะจำได้เฉพาะที่มันเข้าไปในใจเท่านั้น
แต่ที่ได้ยินนั้นจะจำไม่ค่อยได้เลย
 
วันนี้เราจึงได้แค่ดูการเกิดดับ และก็ได้ธรรมะอื่น ๆ อีกเล็กน้อย เช่น
"คนเรามีเวลากันทุกคน ขึ้นอยู่กับว่าจะเลือกทำอะไรเท่านั้นเอง"
ก็เพราะเรามักจะได้ยินคนพูดกับเราเสมอว่า "ไม่มีเวลาปฏิบัติธรรม"
ซึ่งความจริงแล้ว เค้าทำได้ตลอดเวลาเท่าที่หายใจอยู่ และยังลืมตาตื่นอยู่
แต่เค้าเลือกที่จะทำอย่างอื่นมากกว่าจึงไม่มีเวลาต่างหาก!!!
 
และที่ได้มาอีกอย่างหนึ่งในตอนใกล้ ๆ จะจบก็คือ
"การบอกเล่าเรื่องราว ก็คือ การพูดถึงประสบการณ์ในมุมมองของเรานั่นเอง"
อันนี้เราก็นึกถึงการเขียนบันทึกใน blog นี้ทันที
และก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ด้วย
เราเคยไปฟังธรรมพร้อม ๆ กับคนอื่น
แต่สิ่งที่เราเห็น ได้ยิน อาจจะไม่เหมือนกันคนอื่น
ดังนั้น บันทึกนี้ จึงเป็นการบอกเล่าประสบการณ์ในมุมมองของเราในขณะนั้นนั่นเอง
และเมื่อย้อนกลับไปอ่านบันทึกเก่า ๆ ก็ทำให้เราเห็นว่า
มุมมองของเราต่อเรื่องเดิม ๆ อาจจะเปลี่ยนไป
บางครั้งเคยคิดจะกลับไปแก้ไข (ที่เคยบันทึกไว้)
แต่เราก็ไม่ทำ เพราะจะเก็บเอาไว้ดูการเปลี่ยนแปลงในตัวเรา
และก็เอาไว้วัดความคืบหน้าในการปฏิบัติธรรมของเราไปด้วยในตัว
 
 
 
 
 
 
โฆษณา

2 thoughts on “เกิด-ดับ

  1. สาธุค่ะ พี่ต่อ
    เอ…ตัวกันย์ก็สูง คอก็ยาว
    แต่ไงชะเง้อ ชะแง้แลไม่เห็นพี่เลยอะ
     
    มีโอกาสได้ไปฟังพระอาจารย์มาด้วยค่ะ
    อีกเพลงที่คุณจีวัน กับ คุณ ณพา ขับร้อง (ถ้าฟังไม่ผิดนะคะ) คือ
    "แดนดอกไม้บาน" ค่ะ และ
    เพลงกล่อมเด็กในตอนท้ายงาน คือ
    "มะพร้าวนาฬิเกร์"
     
    ความหมายของเพลง "แดนดอกไม้บาน" คือ
    ยังมีสถานที่ที่สงบ และมีความสุข นั่นคือ
    การอยู่กับปัจจุบันอย่างมีสติ การอยู่กับลมหายใจ
     
    "ปัจจุบันกับการปฏิบัติธรรม คือ สิ่งเดียวกัน"

  2. เย้…เห็นไม๊ ว่าน้องนู๋จำได้มากกว่าพี่อีก
    เพลงสุดท้ายนั้นก็เพราะ เนื้อหาก็ดี ชอบ ๆ  แต่ลืมไปซ๊ะงั้นแหละ…
     
    พี่นั่งอยู่ข้างหลังแม่ชีวัดมเหยงคณ์ แต่ตอนหลังย้ายมาติดข้างฝา 
    โธ่ น่าจะหาง่ายออก เพราะเมื่อวานนี้มีคนตัดผมเลียนแบบพระแค่สามคนเอง…5555

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s