เสียดาย…เวลา

เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน…
คิดว่าไม่ได้ไปวัดป่าเขามโนราห์มาไม่นานนี้เอง…
แต่ที่ใหนได้ เจ็ดปีเข้าไปแล้ว…
แต่ว่า ทั้งหลวงปู่และพระอาจารย์สงคราม ยังจำเราได้ดี !!!
และก็ยังถามข่าวคราวของเราจะญาติโยมที่คิดว่าจะยังติดต่อเราอยู่เสมอมา…

วันนี้ ได้แวะมาอีกครั้งหนึ่ง…
หลายอย่างเปลี่ยนแปลงไป…
แต่ที่ไม่เปลี่ยนแปลงคือ ความเมตตาจากหลวงปู่และพระอาจารย์สงคราม…

วันนี้ ได้ปรารภกับหลวงปู่ว่าเสียดายเวลา…
ท่านก็เมตตาแนะนำว่า “เสียดายแต่ปากน่ะซี”
เราก็ยอมจำนน เพราะว่า เป็นเรื่องจริง
มันอยู่ที่เราต่างหาก เราไม่รีบเร่งปฏิบัติเอง

ท่านยังแนะนำว่า ในขณะที่เราทำงานก็ปฏิบัติได้
เช่น ตอนที่จับปากกาเขียนหนังสืออยู่นั้น ก็ยังปฏิบัติได้ !!!
ช่างเหมือนกับที่หลวงตาประสิทธิ์ แห่งวัดถ้ำยายปริก ได้เคยสอนไว้เลย
เห้อ…ทำไมไม่รู้จักหาวิธีปฏิบัติ จากการทำงาน
จากการใช้ชีวิตในทางโลกที่ยังต้องอยู่นี้ ???

เราคงต้องปฏิบัติในแนวทางนี้จริง ๆ ละมั้งเนี่ย !!!