เดี๋ยว…ก็เช้าแล้ว!

เมื่อครั้งไปเดินภูกระดึงกับอาจารย์กะลานั้น
วันหนึ่งทั้งทีมไปหลงอยู่ในป่า
คืนนั้นเป็นค่ำคืนในฤดูหนาว
เรามีแต่เสื้อผ้าธรรมดาชุดหนึ่ง
ดังนั้นเมื่อค่ำคืนมาถึง
ความหนาวก็เริ่มทวีคูณเป็นลำดับ
ยิ่งดึกก็ยิ่งหนาว
พวกเราหนาวจนไม่สามารถข่มตาให้หลับได้
จึงลุกขึ้นมาก่อไฟผิง
เมื่อหันด้านหน้าเข้าหากองไฟ
ก็จะรู้สึกอบอุ่นจนร้อน
ในขณะที่ด้านหลังกลับหนาวเหน็บ
เราจึงต้องหันหลังให้กองไฟบ้าง
คราวนี้หลังก็ร้อนแต่ด้านหน้าก็หนาวเย็น
ก็ต้องหันกลับด้านอีก…
ได้แต่หันกลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้น
ดู ๆ ไปก็เหมือนกับการปิ้งเนื้อปิ้งปลาอะไรปานนั้น
กองไฟช่วยได้แต่ไม่มากนัก
เราก็ได้แต่คิดว่า “เมื่อไรจะเช้าเสียทีหนอ”
ถ้าหากเช้าขึ้นมา พระอาทิตย์ก็คงทำให้หายหนาวได้แน่นอน…
คำสอนของพระอาจารย์อำนาจก็ผุดขึ้นมาในใจทันที
“เมื่อความทุกข์ผ่านเข้ามาในชีวิตก็ให้อดทนไว้
เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป เหมือนกลางคืนที่ผ่านเข้ามา
เดี๋ยวก็จะผ่านไป ให้อดทนไว้ คิดว่า เดี๋ยวมันก็เช้าแล้ว”

โฆษณา