Passion

ตั้งแต่ไปเข้าสัมมนากับวาส
เราก็ชัดเจนกับชีวิตมากขึ้น
บางครั้งก็อดเสียดายเวลาไม่ได้
เราน่าจะชัดเจนอย่างนี้มาตั้งแต่วัยรุ่นแล้ว
ตอนนั้นก็คิดว่าตัวเองชัดเจนกับชีวิต
คิดว่าตัวเองทำงานที่ชอบมาก
เรียกว่าหลงไหลเลยก็ยังได้
เราทำงานแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
และจิตใจเป็นสมาธิมากกับงาน
จนเมื่อสิบกว่าปีมานี้
เราหันเหเข้าหาการปฏิบัติธรรม
และก็เช่นเดียวกัน…
เราปฏิบัติจริง ๆ จัง ๆ
จนเรียกว่าหลงไหลก็ได้อีกเช่นกัน
จนมาได้เรียนกับ พอจ.หลวงพ่อ
ชีวิตเราเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้งหนึ่ง
จากที่สุดโต่งไปด้านใดด้านหนึ่ง
ก็เริ่มปรับสมดุลได้ดีขึ้น
เราปฏิบัติธรรมในขณะใช้ชีวิตประจำตามปกติ
คนทั่วไปที่ไม่สังเกตก็จะไม่รู้เลยว่า
เราปฏิบัติธรรมอยู่ตลอดเวลา
ตอนนี้เราน่าจะได้คำตอบแล้ว
ที่ พอจ.ปารมี เคยบอกเราไว้เมื่อตอนหนีน้ำท่วมเมื่อปี 54
ที่ท่านเมตตาเดินมาจากกุฏิซึ่งอยู่คนละฝากเขากับเรา
ท่านเมตตาบอกเราสองเรื่องคือ
1.เราไม่ควรนั่งสมาธินาน ๆ
2.การปฏิบัติของเราจะเป็นการใช้ชีวิตตามปกติ

ซึ่งตอนนั้น คำว่า “อย่านั่งนาน
นั่งนานไม่มีประโยชน์สำหรับเรา
กลับจะเป็นโทษเสียอีก
เราอาจจะเป็นอัมพฤกต์อัมพาตเสียเปล่า ๆ”
ก็สงสัยมาตลอดว่า ทำไมไม่ให้นั่งนาน?
แล้วคำว่า ไม่นานนั้นควรจะประมาณเท่าไร?
มาวันนี้ พอจ.หลวงพ่อมีคำตอบให้เราทุกข้อ
มีคำตอบว่า นานแค่ไหนถึงจะพอดี
เราก็ทำมาแล้วแปดเดือน
น่าจะเพียงพอที่จะยืนยันได้ว่า
เวลาที่ พอจ.หลวงพ่อ แนะนำนั้นพอดี
ไม่เพียงแต่ว่าระยะเวลาจะพอดีเท่านั้น
ยังทำให้เราสามารถปฏิบัติในชีวิตปกติได้อีกด้วย
เราสามารถปฏิบัติธรรมด้วยความหลงไหล
ในขณะเดียวกันเราก็สามารถทำงาน
หาเลี้ยงชีพด้วยสิ่งที่เราหลงไหลได้ขณะเดียวกัน Ω

Advertisements

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s